Yamila

??????????

Yamila Idrissi aan het Kanaal in Brussel, Copyright Reporters.

In een notendop:

Ik ben Yamila Idrissi en ben geboren in 1968 in Beni Sidel, Marokko. Ik ben advocate en Vlaams parlementslid voor sp.a in Brussel. Ik leg me vooral toe op dossiers rond kunst en cultuur, Brussel, samenleving en stedelijkheid. Ik nam in 2013 het initiatief voor de campagne rond het MAK – Museum aan het Kanaal. Ik woon in het centrum van Brussel, op de grens met Molenbeek.

 

 

Heb je meer tijd? Dan kom je hier nog meer over me te weten:

Toen ik 1 jaar oud was, kwam ik met mijn ouders vanuit Marokko naar een volkswijk van Mechelen. Mijn papa werkte als arbeider in de metallurgie en bracht daarmee brood op de plank voor een gezin van acht kinderen. Op heel jonge leeftijd al was ik bruggenbouwer tussen mijn analfabete ouders en de Belgische en Vlaamse samenleving. Hoewel mijn toekomst volgens de directrice van mijn lage school in Snit en Naad lag, kwam ik rechten studeren in Brussel. Ik bleef hier plakken en  werd verliefd op deze stad.

Over mijn strijd om gelijke kansen schreef ik samen met Tessa Vermeiren het boek Kif-Kif dat in 2007 de prijs voor klare taal van het weekblad Wablieft kreeg. Die gelijke kansen bleven de rode draad in mijn leven. Ik werkte als advocate aan de Brusselse balie en engageerde me in verschillende Brusselse organisaties zoals ‘Emancipatie via arbeid’ en het ‘Steunpunt allochtone meisjes’ (nu Ella vzw).

Op 7 juni 2009 werd ik als eerste lijsttrekster van Marokkaanse origine in België verkozen tot Vlaams parlementslid. Ik zette me sindsdien vooral in voor Brussel en cultuur, mijn twee grote liefdes. Op 25 mei 2014 werd ik met 2949 voorkeurstemmen herverkozen tot Vlaams parlementslid.

Cultuur, daar deden wij thuis niet aan. Ik heb de smaak van cultuur pas echt te pakken gekregen toen ik in de middelbare school naar een monoloog van Jan Decleir als Gilles de Rais ging kijken. Cultuur confronteert je met jezelf, met anderen, met de hele samenleving en doet je daarover nadenken.

Het verdriet van België van Hugo Claus heeft me pas echt doen begrijpen waarom ik de mensen hier eerst zo stug vond, waarom ze zo weinig van zichzelf prijsgaven. Le pain nu van Mohamed Choukri heeft me mijn papa pas echt doen begrijpen. Zijn stilte, de onzekerheid en de twijfels die allemaal onuitgesproken bleven. Cultuur maakt volgens mij onbekenden bekend. In die zin is het een heel krachtig instrument om bruggen te slaan en mensen te verbinden.

Ik pleit sinds de sluiting van de vleugel voor Moderne Kunst van het KMSKB in januari 2011, vurig voor de komst van een Museum voor moderne en hedendaagse kunst langs het kanaal in Brussel. In 2013 voerde ik samen met een 150-tal Brusselaars uit de culturele en politieke wereld actief campagne voor een MAK, een Museum aan het Kanaal, en hielp zo het draagvlak mee vergroten. Met succes, want begin mei 2014 sloot het Brussels Gewest een voorakkoord met de eigenaars van de Citroëngarage aan Sainctelettesquare om daar het langverwachte museum te vestigen. Alle info vindt u op: www.makbrussel.be.

Er groeit een Brusselgevoel in onze hoofdstad en daar ben ik trots op. Ik ben vrouw, heb Marokkaanse wortels, ben opgegroeid in Vlaanderen en woon in Brussel, ben advocate, politica, en cultuurliefhebber. In één dag spreek ik Nederlands, Frans, Berbers en Arabisch door elkaar. Die mix van identiteiten is het DNA van Brussel. Brusselaars kunnen niet teruggrijpen naar een gezamenlijke geschiedenis. We zijn allemaal zinnekes, komen van overal en nergens, maar we delen dezelfde stad en toekomst. Ik ben een bruggenbouwer in deze stad, tussen Brussel en Vlaanderen, tussen Brusselaars en nieuwe Brusselaars, tussen Belgen en niet-Belgen, en tussen ‘Dansaertvlamingen’ en inwoners van Kuregem of Molenbeek.

www.yamilaidrissi.be • yamila.idrissi@vlaamsparlement.be  •  02 552 49 18

Advertenties

One thought on “Yamila

  1. Als inwoner van Ninove,afkomstig uit het payottenland,heb ik heb een hart voor Brussel,o.a.vanwege zijn vele kleuren.Ik voel me eigenlijk een beetje Brusselaar en natuurlijk kijk ik uit naar de verwezenlijking van het MAK-project.”Vaart maken”,Brussel,Bruxelles,ma belle. Mijn bewondering en respect voor de initiatiefneemster is trouwens niet nieuw; mijn dada:de aanwezigheid van moslims en andere ‘autochtonen’ in onze samenleving;maar zwijg me van ‘integreren”of “inburgeren” -een beetje respect van onze(autochtone)kant moet volstaan, maar blijkit ZO moeilijk .
    Vriendelijke groeten,met veel achting,
    Edwy vdn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s