Vier kaarsjes (met het schaamrood op de wangen)

150209 Betoging Museum moderne kunst_groot

Drie jaar geleden blies ik één verjaardagskaarsje uit. Op de trappen van het Brussels Museum voor Schone Kunsten protesteerde ik, samen met tal van medestanders, tegen de sluiting van de afdeling Moderne Kunst op 1 februari 2011. Een heel jáár al was de rijke collectie moderne en hedendaagse kunst van het museum verbannen naar de kelders, onzichtbaar voor het publiek.

‘We kunnen alleen maar hopen dat het bij één verjaardag in mineur blijft’, schreef ik toen op mijn blog. ‘Ik hou er eerlijk gezegd mijn hart voor vast, want de plannen voor een Museum voor Moderne Kunst blijven maar in de ijskast zitten. Mogelijkheden genoeg, maar er komt geen schot in de zaak. Hoeveel wereldsteden kent u zonder museum voor moderne en hedendaagse kunst?’

Vandaag blaas ik vier kaarsjes uit en zitten de plannen voor een Museum voor Moderne Kunst (én de kunstschatten) nog altijd in de ijskast.

Het is gewoonweg onbegrijpelijk, want uitgerekend in Brussel flakkerde de vlam van de vernieuwing op! Zoals Eric Min het zo treffend neerschrijft in De eeuw van Brussel: ‘Brussel was [rond het begin van de twintigste eeuw] een artistiek kruitvat en een laboratorium waar een nieuwe maatschappij vorm kreeg. […] In Brussel bleef niets ongedacht.’ En nog steeds oefent Brussel een grote aantrekkingskracht uit op jonge hemelbestormers en creatievelingen: in kunstenwerkplaatsen worden grenzen verlegd en talrijke kleine galeries floreren. Maar als we het werk van de jonge garde in een museum willen bewonderen, dan moeten we naar kleinere steden in België of naar het buitenland.

Nochtans valt de waarde van een groot Museum voor Moderne Kunst voor een stad niet te ontkennen. Niet alleen draagt zo’n museum bij aan het prestige, het trekt ook volk. Volk dat in de stad blijft hangen om te winkelen, op restaurant te gaan, de andere bezienswaardigheden te ontdekken. In Den Haag trekt een grote Rothko-tentoonstelling 10.000 bezoekers per week. Is dat niet het soort ambitie dat Brussel aan de dag hoort te leggen? We hebben de troeven in huis, maar we verzilveren ze niet.

Ik hoop dat dit de laatste kaarsjes zijn die ik moet uitblazen en dat de vlam eindelijk weer gaat branden in deze stad. Als de beleidsmakers volgend jaar niet opnieuw met het schaamrood op de wangen willen staan, zullen ze blijk moeten geven van politiek leiderschap en liefde voor de moderne kunst in Brussel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s