Brussel in de hoofdrol

Image affiche

On ne réalise que ses rêves. De lijfspreuk van Jacques Brel heeft de jonge Vlaamse filmwolven Adil El Arbi en Bilall Fallah ongetwijfeld geïnspireerd, toen ze drie jaar terug hun project voor een eerste langspeelfilm op de rails zetten. Iedereen, hun leermeester op Sint-Lukas Michaël Roskam op kop, verklaarde hen gek. Ze hadden amper middelen om hun droom na te jagen. Maar ze gingen door en bewezen dat je met talent, creativiteit, overtuiging en doorzettingsvermogen een heel eind raakt. Dat de twee tijdens de montage gingen bijklussen om hun film te financieren bewijst het gelijk van Brels woorden.

Het resultaat is het verbluffende Image. Behalve een meeslepende, tweetalige (!) politieke actiethriller, sleept de film je mee in een haat-liefdesrelatie met Brussel. Terwijl Brel in zijn tijd de kracht van woorden gebruikte om de lof van onze hoofdstad te zingen, slagen El Arbi en Fallah erin om met andere wapens – een camera – Brussel te tonen zoals het echt is in de 21ste eeuw: rauw, energiek, vol tegenstellingen, puur en vrijgevochten.

El Arbi en Fallah verdoezelen de ruwe realiteit van Brussel niet, integendeel: de camera zoomt meermaals in op gewelddadige en grimmige scènes. Maar daar stopt hun verhaal niet. Het regisseursduo trekt ons mee in de hoofden en harten van Eva en Lahbib, waardoor we de onderliggende motieven van hun daden beter begrijpen. Image peilt constant naar de onderliggende realiteit van de Brusselse straten.

El Arbi en Fallah stellen een tweede heikel punt aan de kaak. Ofwel worden Marokkaanse Brusselaars (ik noem ze nu voor het gemak zo, maar ze hadden evengoed Algerijnen, Polen, Armeniërs kunnen zijn) steevast als hangjongeren of slechteriken afgeschilderd, ofwel zijn ze uitzonderlijk braaf en moeten we ze koesteren, als het ware dood knuffelen. Maar als meer dan 60 procent van de Brusselaars een migratieachtergrond heeft, waarom zien we ze dan nooit als detective of onderwijzer opduiken in de cinemazaal? Dat gebeurt nog altijd te weinig. Image weerspiegelt de realiteit – of noem het diversiteit – van Brussel zoals ze écht is.

Daarom is deze stadsfilm een statement dat kan tellen, een opgestoken middenvinger naar iedereen die weigert te geloven in de kracht van Brussel, welke kleur een wijk en zijn inwoners ook hebben. Brussel dient hier niet alleen als decor, maar speelt de hoofdrol, tout court. Image maakt een stevige vuist. Niet fysiek, wel mentaal.  Ons denkkader wordt goed door elkaar geschud. Met een budget van 120.000 euro – zowat tien keer minder dan de doorsnee Vlaamse film die de cinemazaal haalt – slaat deze film onze vooringenomenheid aan diggelen.  Brussel leeft en dat zie je in elk shot. Zoals Martin Scorseses films ons meeslepen in het passionele leven in New York City, zo zullen de indrukken die El Arbi en Fallah meegeven nog lang nazinderen. Rep u naar de cinema en laat u door hen leiden, want het gevecht voor een beter begrip van Brussel start in onze hoofden.

Verschenen in De Standaard op 5 november 2014.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s