De kijk van Idrissi #1 Moeders in Brussel

Het lijkt wel de week van de moeders in theaterland. Tom lanoye die zijn ‘Sprakeloos’ in het Frans brengt in een afgeladen vol Théâtre National in Brussel. Sprakeloos vertelt het leven van de moeder van Tom met onder meer aandacht voor haar worsteling met de homosexualiteit van haar zoon. Ontroerend mooi en tegelijk een politiek statement van jewelste. Voor het eerst stond Lanoye in Théâtre National en ging hij ‘tweetalig’. Een Vlaming in een Franstalig cultuurhuis is nog steeds, jammer genoeg, een curiosum (en vice versa). Onterecht want het overwegend Franstalige publiek wist hem te smaken. Een afgeladen vol theater hing, nu eens in het Nederlands dan weer in het Frans, aan zijn lippen. De inzet was volgens Lanoye om te tonen dat “ `Sprakeloos‘ tegelijk Vlaams, universeel en door en door Belgisch is” (Humo 2/10/2012) en hierin is hij glansrijk geslaagd.

Volgende halte, ‘La civilisation, ma mère!’ naar een roman van Driss Chraaibi, gebracht door Ben Hamidou in het Maison des Cultures et de la Cohésion in Molenbeek in kader van het Daba Maroc Festival. Het stuk had evengoed ‘l’emancipation de ma mère’ kunnen heten. Het vertelt het verhaal van het vooroorlogse Marokko aan de hand van het levensverhaal van Yasmine, een ongeletterde vrouw die op dertienjarige leeftijd huwt en geen besef heeft van het leven buiten de muren van haar huis. Haar zonen worden de wegbereiders van haar emancipatie. Ze opent, samen met hen, de deuren van haar gesloten bestaan en grijpt haar vrijheid. Ze staat symbool voor de emancipatie golf en draagt in zich de kiem van toekomstige revoluties.

Opnieuw een afgeladen volle zaal. Opnieuw een gemengd publiek van Franstaligen en Nederlandstaligen, gesluierde en niet gesluierde vrouwen, mannen van Marokkaanse origine met hun kinderen. Wat hen verbindt is de hunkering naar een goed theaterstuk. Niets meer maar ook niets minder.

Een schril contrast met het beeld dat geschetst wordt in de media. Mannen van Marokkaanse origine die hun kinderen mee brengen naar theater over de emancipatie van de vrouw staat haaks op het beeld dat al te vaak van hen wordt opgehangen. Journalisten en collega politici die het doemdenken over de Brusselse samenleving tot een nieuwe kunstvorm hebben verheven, zie ik hier niet. Wel veel gewone Brusselaars, zoekend en hunkerend naar kunst en inzicht om zo elkaar beter te leren kennen.

Wanneer ik in dezelfde week in Brussel het voorrecht heb om zowel naar Tom Lannoye als Ben Hamidou te mogen kijken dan ben ik hoopvol. De samenleving wacht niet op de zoveelste analyse van een of andere opiniemaker. Ze is bezig, dag na dag, met vallen op staan om samen vorm te geven aan het samenleven van vandaag én morgen.
Cultuur op haar best verbindt en dat heb ik de afgelopen week nogmaals mogen proeven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s