Yamila antwoordt op uitspraken Jef Neve

Brussel mist slagkracht, vindt Jef Neve. ‘Brussel mist een “A” zoals Antwerpen die heeft, een gevoel van collectieve fierheid: wij houden van onze stad.’ Hij trok er weg.

DS: Een paar jaar geleden had u uw atelier nog in Schaarbeek en wou u nergens anders dan in Brussel wonen. Nu woont u in Gent en hebt u uw werkplaats in – godbetert – Sint-Martens-Latem.

Jef Neve: ‘Wat nog maar eens bewijst hoe een mens kan veranderen. En maar goed ook. Ik vind het belangrijk om te nuanceren en ik hou nog altijd van Brussel, maar ik was er een zure mens aan het worden. Te veel negatieve ervaringen gehad om er nog graag te wonen. Ik stond op het punt mijn hoop te verliezen. Ik heb het net op tijd gemerkt. Sinds ik er weg ben, kijk ik opnieuw met wat meer afstand, en da’s goed.’

DS: Heeft het met het gaybashen – het pesten van homo’s in Brussel – te maken, waarover u deze week in Reyers Laat getuigde?

JN: ‘Ook. Ik wil dat probleem niet onder tafel schuiven: ik werd geregeld uitgescholden en zelfs één keer aangevallen. Maar ik vind vooral dat Brussel slagkracht mist. Het is een complexe stad, met veel verschillende culturen en gemeenschappen, en er is een gebrek aan visie. Brussel mist een A zoals Antwerpen die heeft, een gevoel van collectieve fierheid: wij houden van onze stad en we gaan er met respect mee om. Alles wordt er te scherp tegenwoordig.’

Jef Neve in de DSmagazine, 28 januari 2012

Yamila antwoordt in onderstaande brief op de uitspraken van Jef Neve

Beste Jef,

Ik las dit weekend in DS dat je Schaarbeek hebt ingeruild voor een nieuwe stek in Gent. Brussel voelde, zo zei je, door een aaneenschakeling van negatieve ervaringen niet langer meer aan als thuis en je begon je geloof in de toekomst te verliezen.

Wanneer mensen als jij, met een onmiskenbare liefde voor Brussel, de deur achter zich dicht trekken is dat een signaal. En signaal dat er wel degelijk iets fout loopt in Brussel. Jouw analyse valt moeilijk mis te verstaan en ik beaam ze volmondig.

Brussel mist slagkracht omwille van een gebrek aan visie. Deze complexe stad, met veel verschillende culturen en gemeenschappen kent haar eigen specifieke uitdagingen en problemen en schreeuwt om een eenduidige visie en beleid. Brussel is vandaag al te veel de speelbal van de 19 baronieen ,waar elk van die burgemeesters op hun lapje grond de meneer kunnen uithangen. waar iedereen zich bevoegd voelt maar niemand verantwoordelijk. En de grootste slachtoffers hiervan zijn wij Brusselaars.

Brussel heeft politieke leiders nodig die het Gewest besturen als één stad, en niet als 19 dorpen. Politieke leiders die, als Brussel een partituur was, niet met zijn negentienen  de partituur in stukken scheuren, elk een stuk spelen op een ander instrument en samen een kakafonie worden. Brussel heeft politieke leiders nodig, die zoals jij samenvallen met de partituur, de partituur worden. Brussel heeft één dirigent nodig, die ervoor zorgt dat elk instrument elk ander instrument versterkt, dat Brussel één is, en geen verzameling fragmenten.

En toch is er hoop. Stilaan groeit bij een nieuwe generatie politici het besef dat 19 gemeenten geen garantie zijn voor een politiek van “proximité” maar net de afstand tussen rijke en arme gemeenten vergroten. Die beseffen dat je Brusselaars niet verbindt met hun stad door ze absoluut te binden aan de ene of andere Gemeenschap. Die beseffen dat je de armoede niet aanpakt door ze te blijven concentreren en door je middenklasse uit de stad te verjagen. Enkel zo kan Brussel haar inwoners opnieuw hoop en een toekomst bieden, in plaats van hen dit te ontnemen.

Brussel kan volgens jou best wel een portie van het A-gevoel gebruiken. Een gevoel van collectieve fierheid en geloof in eigen kunnen. Het beeld dat bestaat over Brussel wordt inderdaad niet gekenmerkt door collectieve fierheid. Verdeeldheid en tegenstrijdige belangen tussen de verschillende gemeenschappen en bestuursniveaus zijn nog steeds bepalend voor het imago. Nochtans, weet je net als ik dat heel wat Brusselaars terecht fier zijn op hun stad. Een stad met ontelbare troeven en mogelijkheden, niet het minst op cultureel vlak, die ze helaas nog veel te weinig weet te valoriseren. Het wordt hoogtijd dat deze ‘stille’ groep van fiere Brusselaars zijn stem laat horen en met een positief Brussels verhaal ten strijde trekt tegen het beeld van stilstand en malaise dat vandaag de dag overheerst.

Ook al ben je nu naar Gent getrokken zou je niet misstaan in deze groep van fiere Brusselaars. Want als ik je goed begrijp heb je Brussel verlaten, niet omdat je haar niet graag meer ziet, maar omdat ze zichzelf niet meer graag ziet. Je kunt het niet aanzien hoe ze zichzelf laat gaan, hoe ze zichzelf verminkt, en laat verminken. Door stedenbouwkundige pooiers, die haar misbruiken voor snel gewin. Door ongewenste kinderen die, omdat ze door Brussel maar niet uit Brussel verstoten worden, zich op Brussel wreken. Die hun haat koelen op Brusselaars die Brussel wél omhelzen omdat de stad hen kansen geeft. Ressentiment. Je hebt geluk: jij hebt Brussel niet meer nodig om Brusselaar te zijn. En te blijven, want je neemt het nog op voor zij die jouw Brussel mee verzuurd hebben. Je bent een Brusselaar in Gent. Toch jammer. Voor Brussel vooral. Je kent allicht het gezegde “si tous les dégoutés partent, il n’y a que les dégoutants qui restent.” Hopelijk kom je ooit terug!

Yamila Idrissi

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s