Een nieuw Museum voor Moderne Kunst in Brussel

Een permanente collectie van Belgische Moderne en Hedendaagse Kunsten gehuisvest in een nieuw Museum voor Moderne Kunst, dat is wat Brussel nodig heeft.  Een collectie die vandaag achter slot en grendel zit in de kelders van het museum voor Moderne Kunst, maar ook in die van grote banken en overheidsbedrijven. Een collectie die niet alleen een uitgelezen étalage is voor onze kunstenaars maar ook een enorme boost geeft aan Brussel en de vele culturele spelers.

Brussel gaat vandaag bijzonder slordig om met haar rijk cultureel patrimonium. De sluiting van het Museum voor Moderne Kunst is een voorbeeld van hoe het niet moet. Het is ondenkbaar en onaanvaardbaar dat de kunstliefhebber vandaag niet in Brussel terecht kan om het werk van eigen meesters en buitenlandse topwerken te bewonderen. Deze realiteit staat haaks op de internationale uitstraling van Brussel en de vele kunstschatten die zich op haar grondgebied bevinden. Een groot verlies voor Brussel, zowel cultureel als financieel.

Maar we mogen ook niet blind zijn voor de actuele situatie. De grote collecties en topwerken bevinden zich vaak niet in onze musea maar wel in de catacomben van de financiële instellingen en overheidsbedrijven. Deze grote spelers hebben de economische kracht van kunst al lang ontdekt. Zo heeft Dexia de grootste private collectie moderne en hedendaagse Belgische kunst. Met een paar duizend werken heeft het de grootste privéverzameling van het land. De collectie Moderne kunst bevat onder meer Marcel Broodthaers, Roger Raveel, Luc Tuymans, Jan Fabre en Berlinde De Bruyckere. Ook KBC nam met Cera, ABB en Investco een verzameling met zo’n 600 kunstwerken over. Een enorm potentieel voor een collectie met internationale naam en faam in Brussel.

Overheidsbedrijven en financiële instellingen deelden in een niet zo ver verleden eenzelfde houding: wanneer het slecht gaat, zijn ze de verantwoordelijkheid van allen, en wanneer het goed gaat, de verdiensten van enkelen. De malus collectief, de bonus privaat. Overheden moeten in hun relaties met hun eigen autonome bedrijven en met financiële instellingen niet alleen oog hebben voor correcte economische en ethische afspraken, maar ook voor de ontsluiting van kunstcollecties. Het zou dan ook een logische stap zijn mochten de banken en overheidsbedrijven deze unieke collecties permanent tentoonstellen voor het grote publiek. Zodat de klanten en aandeelhouders van de banken, van de overheidsbedrijven en van de overheden  – wij allen dus, Brusselaars, pendelaars, bezoekers – kunnen genieten van deze prachtige kunstwerken. En op die manier brengt ons belastinggeld twee keer op

De huidige discussie over een nieuw museum geeft de kans om een nieuwe topcollectie met internationale klasse samen te stellen. Zou het niet geweldig zijn om in Brussel een permanente collectie van Belgische Moderne en Hedendaags Kunsten te huisvesten in een museum voor Moderne en Hedendaagse Kunst? Deze collectie zou niet alleen een uitgelezen étalage zijn voor onze kunstenaars maar ook een enorme boost geven aan Brussel en de vele culturele spelers. Een collectie waarvan elke Brusselaar, bezoeker en toerist kan genieten.

Brussel heeft een ambitieus beleid op vlak van moderne kunst nodig. Een beleid dat visionair is, buiten de lijntjes kleurt en Brussel op cultureel vlak de internationale uitstraling geeft die het verdient. Een permanente topcollectie met privé stukken van banken en overheidsbedrijven is de manier om de kunstschatten uit de catacomben te halen en de kunst terug aan het volk te geven.

 

Yamila Idrissi

Vlaams Volksvertegenwoordiger sp.a

Advertenties

2 thoughts on “Een nieuw Museum voor Moderne Kunst in Brussel

  1. Geachte mevrouw Idrissi,
    het met belangstelling dat ik uw pleidooi las voor een museum voor moderne en hedendaagse kunst in Brussel. Op het eerste gezicht een aantrekkelijk vooruitzicht, maar toch roept het ook wat vragen op. Ten eerste had Brussel een museum voor moderne en hedendaagse kunst in het KMSKB. De beslissing van dhr. Draguet om die collectie permanent naar de reserve te verbannen is en blijft een regelrechte ramp. Niet alleen voor Brussel, maar voor de hele natie. Als federale instelling is het KMSKB niet alleen een nationaal instituut, maar bovendien een van de weinige wetenschappelijke kunstinstellingen. Het geregionaliseerde cultuurbeleid is van oudsher vooral gericht op cultuurspreiding en cultuurparticipatie. Vandaar dat de wetenschappelijke en reflectieve functie in de Vlaamse, Waalse (en voor zover ze er zijn), de Brusselse instellingen tot het absolute minimum beperkt is. Nu heb ik niets tegen spreiding en participatie, integendeel, maar als je op het plaatje bekijkt, dan is het ook daar net dat de bloeiende en groeiende Brusselse cultuurhuizen – met wisselend succes – mee scoren en op inzetten. De vraag is dus niet zozeer of Brussel nog een tentoonstellingsmachine nodig heeft, maar welk soort instelling noodzakelijk is.
    Een ander aspect uit uw voorstel is om een publieke collectie – in principe verworven met belastingsgeld – samen te voegen met een aantal grote collecties van banken en privé-verzamelaars. Opnieuw, een dergelijk scenario klinkt op het eerste gezicht aantrekkelijk, maar houdt inhoudelijk en artistiek een aantal risico’s in. De aard van een privé-collectie is per definitie anders dan die van een publieke verzameling, alleen al omwille van de herkomst van de middelen en de doelstellingen door de verzamelende instellingen ten gronde liggen aan hun verzamelbeleid. Een privé-collectie, een collectie van een bank kan ontstaan vanuit een artistieke en maatschappelijke betrokkenheid, maar heeft per definitie een andere bedoeling dan een museale collectie. Men kan de genetische structuur van een verzameling node veranderen. En zelfs mocht een synergetisch museum tussen al de genoemde collectie kunnen, wie zal de nieuwe lijn bepalen? Wiens brood men eet, diens woord men spreekt… Een dergelijk museum wordt een onmogelijke evenwichtsoefening tussen privé -en publieke belangen… Een nieuw museum voor hedendaagse en moderne kunst in Brussel, samengesteld uit privé-verzamelingen en de collectie van het KMSKB zou trouwens een verarming betekenen. Elke verzameling heeft een eigen geschiedenis, een eigen logica die niet alleen historisch boeiend en belangrijk is, maar een identiteit geeft aan de verzamelende instelling en zowel voor de bezoeker als voor de kunstenaar relief geeft aan de culturele beleving en geschiedenis.
    Blijft tot slot de kostprijs. Een museale werking, nog los van het gebouw dat zonder enige twijfel een architecturaal kunststukje zou moeten worden, heeft een hoge structurele kost. Zowel de Vlaamse begroting als de Waalse begroting slagen er node in hun musea op een deftige manier te financieren en draaiende te houden. Grosso modo zijn onze musea – in het beste geval – tentoonstellingsmachines geworden, waar af en toe een spectaculair event georganiseerd wordt, maar waar bitter weinig coherentie en relevant beleid kan gevoerd worden.
    Brussel heeft een aantal goeddraaiende cultuurhuizen voor hedendaagse kunst (Wiels, Argos,…) die een groot draagvlak hebben en een degelijke werking.
    De enige verantwoorde oplossing voor de collectie van het KMSKB is om dhr. Draguet terug te fluiten. Het KMSKB heeft niet alleen een verzameling, het is een grote wetenschappelijke instelling met potentieel een enorm publieksbereik en bijzonder competente én gedreven personeelsleden op het vlak van hedendaagse kunst. Dit alles is opgeofferd op het altaar van plat cultureel opportunisme en toerisme waarbij het bewustzijn van het feit dat onze cultuur op die manier met rasse schreden aan het verarmen is, totaal ontbreekt.
    Wellicht zijn er andere, haalbare oplossingen voor die collectie, maar die zitten volgens mij niet in het samenvoegen van bankencollecties en de verzameling van het kmskb.

    Met hoogachtende groet,

  2. Anderzijds is er wel het feit dat er van een volledige collectie van een museum maar bitter weinig getoond wordt terwijl het overgrote deel in de kelders zit. De collecties van banken zijn nog minder bekend en het zijn net die banken die ons nog iets terug moeten en er is niks waardevoller dan het bewaren en conserveren van ons erfgoed. Nu moet het alleen nog gedeeld en getoond worden.

    De locatie is subliem, vlak in het centrum van brussel de uitgangsbuurt bij uitstek, op de grens tss het toeristische deel rond de grote markt en anderzijds de dansaertwijk, centraler kan je niet liggen in brussel.

    Het gebouw is fantastisch, een witte (kunst)tempel, de symboliek van de bestemmingsverandering, van het slijk der aarde naar voedsel voor de geest, van upgrade gesproken, naar privé sponsors toe een gedroomde plek.

    Het is wel zo dat het artistieke beleid volledig vanuit een onafhankelijk standpunt zou moeten kunnen opereren, zonder bemoeienissen van geld of macht. Zoals het een echte kunsttempel betaamd waar met respect voor het werk wordt gedacht, niet aan entertainment of toerisme wordt gedaan, waar drempels niet moeten verlaagd worden maar waar van de bezoeker wordt verwacht de trappen te betreden, waar men ook geloofd dat de bezoeker dit kan.

    koen de decker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s